Przyjęcie zagrywki w piłce siatkowej – teoria i praktyka

przyjecieTrening mentalny naprawdę może zdziałać cuda. Dlatego jeśli twoja psychika przed meczem/ treningiem legnie w gruzach będziesz bezradny (w tym przypadku) na przyjęciu, a co za tym idzie nie przydasz się zespołowi. Musisz nauczyć się kontrolować swój rozum bowiem to właśnie tam umiejscowiony jest system sterowania mięśniami. Należy unikać krytykowania przyjmujących będących w tym czasie na boisku. Jednak nie może dochodzić do sytuacji absolutnego rozluźnienia (brak reakcji na zagrywkę). Chociaż to zabrzmi dziwnie, aby odbiór zagrywki był wykonany skutecznie, należy użyć całego ciała oraz umysłu.

Organizacja przyjęcia zagrywki

Wielu początkujących adeptów sztuki siatkarskiej (w tym także nierzadko trenerzy) zapomina, by w momencie zagrywki przeciwnika nie stać w miejscu. Wczesny moment rozpoczęcia ruchu we właściwym kierunku ułatwia przyjęcie optymalnej postawy, w jakiej nastąpi przyjęcie, uwzględniając trajektorię zagranej piłki. Należy unikać gwałtownej zmiany ułożenia ciała przed odbiciem, lecz trzeba pamiętać, iż każdy ruch ramionami powoduje zmianę ustawienia kąta odbicia. Dlatego dokonywanie korekty poprzez przemieszczenie stóp z utrzymaniem właściwego pochylenia płaszczyzny ramion jest takie ważne. Ręce powinny kierować się do piłki w momencie poprzedzającym odbicie. Pamiętajmy by przyjęcie następowało poniżej wysokości pasa. Optymalnym miejscem odbicia piłki jest środek wewnętrznej części przedramion. Jeżeli uderzy ona w okolice dłoni lub łokcia to odbiór nie będzie już tak dokładny.

Uwagi

  • Staraj się zamortyzować pęd piłki poprzez utrzymanie luźnych pleców, dopiero później wykorzystuj do tego ramiona.
  • Nagraj piłkę ponad siatkę z tendencją przechodzącą, by zmusić środkowego bloku do wyskoku oraz umożliwić rozgrywającemu atak/ kiwkę z pierwszej piłki. Wyjątek stanowi niski rozgrywający. Wówczas należy przyjmować piłkę nieco dalej od siatki.
  • Po przyjęciu zagrywki zawsze bądź gotowy do ewentualnej asekuracji ataku rywala.

Perfekcyjne przyjęcie sposobem dolnym

Tuż przed kontaktem z piłką należy przyjąć odpowiednią postawę. Zawodnik powinien znaleźć się w pozycji wykroczno – rozkrocznej (by móc łatwo skorygować pozycję), naprzeciwko kierunku skąd nadlatuje piłka. Nogi muszą być ugięte w stawach (biodrowym, kolanowym oraz skokowym). Tułów pochylony. Dłonie złączone (jedna w drugiej), kciuki blisko siebie ułożone równolegle. Ramiona należy wyprostować w stawach łokciowych, nie zapominając, iż powinny się one znajdować na wysokości kolan. Kontakt z piłką następuje przydłoniową, wewnętrzną powierzchnią przedramion.

Perfekcyjne przyjęcie sposobem górnym

Podobnie jak w powyższym przypadku przed kontaktem z piłką należy przyjąć stabilną pozycję wykroczno – rozkroczną. Ważne by odbicie nastąpiło nie w ruchu, a po zatrzymaniu. Dłonie powinny ułożyć się w tzw. koszyczek, by piłka mogła spokojnie do „niego” wpaść (palce proste i rozstawione, ugięte w stawach paliczkowych, skierowane do siebie kciukami i palcami wskazującymi; nadgarstki zgięte [grzbietowo] w tył). Przyjęcie piłki z przodu, ponad głową, wszystkie palce mają kontakt z piłką. Od momentu kontaktu z piłką następuje jednoczesne prostowanie nóg w stawach kolanowym i skokowym oraz ramion w stawach łokciowych. Ważny jest tutaj ruch wypchnięcia piłki (jednocześnie w górę i w przód).

Przyjęcie flota

Taką zagrywkę (w miarę możliwości) staramy się przyjmować sposobem dolnym. Jeśli nie ma innej możliwości, należy odbierać piłkę sposobem górnym. Z reguły do takich zagrywek do przyjęcia staje trzech zawodników. Gdy zespół posiada graczy specjalizujących się w przyjęciu takiej zagrywki np. libero, można przyjmować tylko w dwóch. Podstawowym celem tego systemu jest to, aby zespół miał możliwość wykorzystania wszystkich opcji w ataku.

Przyjęcie mocnej zagrywki z wyskoku

W tym wypadku najważniejsze jest utrzymanie piłki w grze. Taką zagrywkę odbieramy sposobem dolnym na tzw. świecę (piłka zostaje odbita do góry tuż poniżej górnej granicy hali). Trenerzy zwracają uwagę, aby mocnych zagrywek nie starać się przyjmować z dokładnością co do centymetra, gdyż w wielu przypadkach przyjmujący albo dostarcza piłkę przeciwnikom, albo popełnia błąd kosztujący zespół punkt. Z reguły do takich zagrywek do przyjęcia staje trzech zawodników. Czasami zdarza się jednak, iż trenerzy decydują się, aby ich zawodnicy przyjmowali mocną zagrywkę w czterech. To czy dojdzie do takiej sytuacji, zależy głównie od umiejętności przyjęcia piłki przez atakującego.

Uwagi

Bardzo często, początkujący popełniają w technice ruchu wiele błędów jednocześnie. Nie należy korygować wszystkich naraz, lecz kolejno, po ocenie ich ważności wyeliminować najważniejszy. Tak, aby korzyść wynikająca z korekty była niemal natychmiast zauważalna i umożliwiła czynny udział w formach rywalizacji motywujących do dalszego treningu.

Wskazówki Julio Velasco

W pracy nad odbiorem najważniejsza jest poprawa jego skuteczności, jak i ograniczenie możliwości zdobycia przez przeciwnika punktu bezpośrednio z zagrywki. Uważany za twórcę szkoły włoskiej – Julio Velasco nie preferuje ustawiania zawodników „do środka”, gdzie najczęściej są serwowane piłki, lecz zwraca uwagę również na zabezpieczenie boiska wzdłuż linii. Niestety z reguły jeden lub dwóch zawodników w zespole przyjmuje słabiej, przez co konieczny jest podział tzw. stref odpowiedzialności. Dlatego przyjęło się, by „słabsze ogniwo” miało ograniczoną odpowiedzialność w strefach I lub V.

Kolejnym problemem są powtarzające się często podczas gry w przyjęciu dwa dylematy: czyja to piłka? oraz czy będzie aut, czy jednak wejdzie w pole?  Jeżeli masz wątpliwości czyja to piłka, to znaczy, że jest twoja. Odnośnie drugiej opcji lepiej jest przyjąć minimalny aut niż puścić asa. W przypadku piłek „wątpliwych” bardzo ważna jest komunikacja. Ponadto zawodnicy powinni ustawić się na różnych poziomach (odległościach od siatki), by w razie próby odbioru dyskusyjnej piłki przed dwóch graczy nie doszło między nimi do zderzenia.

Przyjęcie serwisu ma na celu skierowanie piłki jak najdokładniej do rozgrywającego. Piłka powinna być dograna do strefy numer 3 powyżej wysokości górnej taśmy. Pamiętajmy, iż jedynymi parametrami właściwego odbioru zagrywki są dokładność i wysokość dogrania.

Ćwiczenia 











Bibliografia

Wojciech Czapla, „Program zajęć z wychowania fizycznego w dyscyplinie piłka siatkowa dla studentów Politechniki Śląskiej”, źródło: polsl.pl

Grzegorz Grządziel, Dorota Szade, „Przewodnik dla studentów”, źródło: ewusisko.w.interia.pl

Tomasz Klocek, „ABC instruktora, siatkówka dla początkujących”, Magazyn Siatkówka nr. 8/2008 – 5/2009

Tomasz Klocek, Maciej Szczepanik, „Siatkówka na lekcji wychowania fizycznego”, Centralny Ośrodek Sportu, Warszawa 2003

Roman Kulgawczyk, „Nauczanie techniki gry efektywnej”, źródło: akademiasiatkowki.com.pl

Zbigniew Krzyżanowski, „Lekcje siatkówki – przyjęcie zagrywki”, źródło: volleysystem.pl

Zbigniew Krzyżanowski, „Przyjęcie zagrywki – refleksje z Kampów”, źródło: mlodziezowasiatkowka.pl

The following two tabs change content below.
28-letni politolog, trener siatkówki, maniak piłki nożnej oraz historii (w szczególności Polski i Hiszpanii). Jestem patriotą i nie wstydzę się tego. Mówię to, co myślę oraz myślę to, co mówię.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>